جمعه ، سالروز از دست دادن آیت الله صادقی تهرانی و دارنده ی گنجینه ای از معارف الهی است. به همین مناسبت خاطره ای عرفانی از ایشان برای شما قرار می دهیم که ملاحظه می کنید:

خاطره ای عرفانی از مصلح قرانی ایت الله العظمی صادقی تهرانی


آفای نورانی نقل می کند حدود ده سال قبل روزی در زیر زمین بیت استاد عزیزم که کتابخانه ایشان هم محسوب می شد روبروی ایشان نشسته بودم. به حضرت استاد عرض کردم : «ذکر» در «و لذکر الله اکبر» در آیه فلان سوره عنکبوت به چه معناست؟

فرمودند: یعنی یاد خدا

گفتم : این معنی را می دانم ولی من معنای دقیق باطنی ذکر را می خواهم

لحظه ای مکث کرده فرمودند : «ادراک حضور مطلق» ،

یکباره تمام بدنم احساس سردی عجیبی کرد به آقا گفتم : هر قدر در کتب عرفانی بررسی کرده ام معنایی جامع تر از این ندیدم.

سپس حجت الاسلام نورانی گفتند : جمله مذکور خلاصه ترین جمله در معنای ذکر است به این معنی که انسان هرگاه خوب درک کرد که در محضر خداست و به ماسوی الله توجه نکرد آن گاه برای او ذکر حاصل شده است و هیچ چیزی در جهان بزرگ تر و شیرین تر از این حال نیست.

روح آیت الله العظمی صادقی قرین رحمت باد!